ترانه ها

سر نوشت

یه شب از نیمه شبهای زمستون

دو تا مرغ سپید اومد تو ایوون

دو تا مرغ سپید تازه پرواز

دو تا مرغ ندیده جور گردون

***

سحر مرغی اومد تنها و خسته

نشست و ناله کرد رو شاخ پسته

نمی­دونم نمی­دونم خدایا

چرا مرغ غریب تنها نشسته؟

***

شب پاییزه و لالای بارون

شکوفه ریخته از شاخسارون

نه مرغی اومده رو شاخ پسته

نه مرغی پر زده از طاق ایوون

* زنده­یاد نوذر پرنگ

                   خواننده: کورش یغمایی

 

دهاتی

ساده بگم: دهاتی­ام

               اهل همین نزدیکیا

همسایه­ی روشنی و هم­خونه­ی تاریکیا

ساده بگم، ساده بگم:

               بوی علف می­ده تنم

هنوز همون دهاتی­ام

               با همه شهری شدنم

        *

باغ غریب ده من

               گلهای زینتی نداشت

اسب نجیب ده من

               نعلای قیمتی نداشت

اما همون چهار تا دیوار

               با بوی خوب کاگلش

اما همون چنتا خونه

               با مردم ساده دلش

برای من که عکسمو – مدتیه تو آب چشمه ندیدم

برای من که شهری­ام از اون هوا دل بریدم

دنیاییه که دیدنش

               اگرچه مثل قدیما

                      راه درازی نداره

اما می­دونم که دیگه

               دنیای خوب سادگی

                      به من نیازی نداره.

* محمدعلی بهمنی

 

خندۀ دریاچه

تو مثل لحظۀ با عشق آشنا شدنی

تو قلب نازک آیینه را نمی­شکنی

 

نه در خیال، که در شیوه شعر مانندی

نه در کنار، که در پرده­های جان و تنی

 

حضور خاطره­ای، لطف کودک­هایی

بهار عاطفه­ای، مثل دوست داشتنی

 

میان خندۀ دریاچه، اشک مهتابی

میان گریۀ باران، تبسم چمنی

 

در آستانۀ سبز دعا، به وقت قنوت

اگرچه روی زمین هستی، آسمان وطنی

 

خوشا نگاه تو آن آبشار روحانی

اگر ز روی محبت به من نظر فکنی

 

سزای دوست، کلام محبت­آمیز است

من از برای تو هستم، تو هم برای منی

* محمدجواد محبت

 

شکوفه و شبنم

چو آفتاب خیال تو با من است امشب

نشسته کوکب بختم به دامن است امشب

شب ترنم باران، ترانۀ مهتاب

شب شکوه ستاره که با من است امشب

 

شب شکوفه و شبنم به باغ بیداری

که پر ز لاله و گل دست و دامن است امشب

 

شب نسیم و تبسّم، شب شکوفایی

شب فروغ شقایق به گلشن است امشب

 

چراغ نقره­ای ماه، در فضای بهار

چو لاله­های سحرگاه روشن است امشب

 

چو غنچه سر به گریبان نشسته­ای تا چند؟

که گل دمیده ز دامان بهمن است امشب

 

بیا که نوبت گل گفتن است و گل چیدن

جوانه­های غزل در شکفتن است امشب

* مشفق کاشانی

 

من از روز ازل دیوانه بودم

من از روز ازل، دیوانه بودم     دیوانۀ روی تو، سرگشتۀ کوی تو

سرخوش از بادۀ مستانه بودم        در عشق و مستی، افسانه بودم

نالان از تو شد، چنگ و عود من      تار موی تو، تار و پود من

     بی­باده مدهوشم، ساغر نوشم        ز چشمۀ نوش تو

            مستی دهد ما را، گل رخسارا         بهار آغوش تو

چون به ما نگری، غم دل ببری       کز بادۀ نوشین­تری (2)

            سوزم همچو گل، از سودای دل

            دل رسوای تو، من رسوای دل

گرچه به خاک و خون کشیدی مرا   روزی که دیدی مرا

بازآ در شام غمم صبح امیدی مرا    صبح امیدی مرا

* زنده­یاد: رهی معیری (1344-1277 هـ.ش)

تصنیف آهنگ: مرتضی محجوبی

 

وطن

من اگه سروده باشم  من اگر ستاره باشم

وطنم تو شعر نابی  وطنم تو شعر نابی

 

 

 

 

 

 

وطنم، وطنم، وطنم ایران
همه جانی به تنم، وطنم ایران

 

وطنم که شعر حافظ که شکفته شعر سعدی وطنم درودی از من که سپرده­ام به پیکت

شده وصلۀ تن تو به بهاء دامن تو به تو و به عاشقانت به نسیم مهربانت

 

 

 

 

 

 

 

 زنده یاد حسین منزوی

خواننده: فرشاد جمالی

 

خونۀ باهار

کمک کنین هلش بدیم، چرخ ستاره پنچره

رو آسمون شهری که ستاره برق خنجره

گلدون سرد و خالی رو، بذار کنار پنجره

بلکه با دیدنش یه شب، وابشه چن تا حنجره

با ما که خسته­ایم بگه، خونۀ باهار کدوم وره؟

تو شهرمون آخ بمیریم، چشم ستاره کور شده

برگِ درخت باغمون، زبالۀ سپور شده

مسافر امیدمون، رفته از اینجا دور شده

کاش تو فضای چشممون، پیدا بشه یه شاپره

          به ما که خسته­ایم بگه، خونۀ باهار کدوم وره؟

کنار تنگ ماهیا، گربه روز نازش می­کنن

سنگ سیاه حقه رو، مهر نمازش می­کنن

آخر خط که می­رسیم، خطو درازش می­کنن

آهای فلک که گردنت از همه­مون بلن­تره

          به ما که خسته­ایم بگو، خونۀ باهار کدوم وره؟

* زنده یاد عمران صلاحی

 

به شیمیایی­ها که بی­صدا می­سوزند

بچه­های خط اول

ماهیای سرخِ عاشق، توی حوضی از اسیدن

دلشون یه دریا درده، کی می­دونه چی کشیدن؟!

 

می­دونی چه دردی داره، بی­صدا ترانه خوندن؟!

می­دونی چه سوزی داره، تو آتیش نفس کشیدن؟!

 

هدهد سبا شدیم و هفت شهرِ عشقو گشتیم

ما نفس کم نیاوردیم، معلومه کیا بریدن!

 

سینه آتیشِ خلیله، این­جا عشقه که دلیله

ببین این دلای عاشق، چه بهشتی آفریدن!

 

بچه­های خط دوم، سرشون به خاکه، اما

بچه­های خط اول، آسمونو سر کشیدن

 

فکر اون گلای سرخم که سرا رو خم نکردن

می­میرن ولی نمی­گن که گلوشونو بریدن

 

لاله­ها کی گفته تنها، همونایی­ین که رفتن؟

اینای که پرشکسته­ن، مگه کمتر از شهیدن؟

* علیرضا قزوه

 

«شعله عشق»

باز شب و ذوق تمنای من

                   تمنای من

روی تو و چشم تماشای من،

                   تماشای من

شعله­ور از عشق، شعله­ور از عشق، سراپای من

          آمده از ره شب زیبای من

***

ای تب شبها، راز جنون را

                   از تو نهفتن نتوانم نتوانم،

چون تو بیایی، وصف درون را

                   با تو نگفتن، نتوانم نتوانم،

***

خلوت شبها نظرم می­دهد       همت سیر و سفرم می­دهد

حال و هوای دگرم می­دهد      سوز دل و چشم ترم می­دهد

***

شور تو سر می­کشد از ساز دل

گرمی تو شعلۀ آواز دل

خلوت تو عرصۀ پرواز دل

همنفس و همدم و همراز دل

***

ای شب شبها، راز جنون مرا

                             از تو نهفتن نتوانم نتوانم

چون تو بیایی، حرف درون را

                             با تو نگفتن نتوانم نتوانم

* ساعد باقری

خواننده: علیرضا افتخاری

آهنگساز: بهزاد خدارحمی

 

«سفر»

تو برو به سفر،

          به هر کجا که روی

                   سفر سلامت

بخدا نکنم

          از آنچه رفته به دل

                   ترا ملامت

***

بخدا شب من

          نمی­رسد به سحر

اگر نیایی

بخدا همه جا

          به جستجوی توام

بگو کجایی

***

تو چراغ دلم

          ز حال عاشقی­ام

                   خبر نداری

تو چرا قدمی

          به روی چشم ترم

                   نمی­گذاری

***

تو به یک نگهت

          دگر قرار مرا

                   ز کف ربودی

تو مرا ز خودم

          گرفتی و پس از آن

                   سفر نمودی

***

تو مرو به سفر

          که یک شبم بشود

                   هزار و یکشب

بخدا همه شب،

 ز عشق شعله­ورت

                   بسوزم از تب

* پرویزبیگی حبیب­آبادی

خواننده: علیرضا افتخاری

آهنگساز: بهزاد خدارحمی

 

سرزمین لبخند

اینجا آدما برای قصه­هاشون اگه چشمه­ن، اگه رودن، اگه دریان کوچه­ها: خیال خاطرات نزدیک آسمون: مجال پرواز پرنده یه روزی تو لحظه لحظه­های این دشت آسمون، دفتر خاطراتمون بود دل ما دریائیه، دریا بزرگه اینجا سرزمین لبخنده و خورشید

گفتنی­های همیشه تازه دارن دلای بزرگ و بی­اندازه دارن آدما: آئینه­های مهربونی لحظه­ها: فرصت عشق و همزبونی تا دلت بخواد شقایق می­نوشتیم از پرنده­های عاشق می­نوشتیم کی میخواد دریارو دست کم بگیره نمی­شه آینه گرد غم بگیره

* سهیل محمودی

 

سیاه و سپید

یه روز سیاه، یه روز سفید، یه روز زرد

یه روز غروب غم گرفتۀ سرد

 

یه روز برای تو که شاعرانه­س

یه روز برای من که بی­ترانه­س

 

یه روز تویی -  روزی که شب نمیشه

یه روز منم - ابری­تر از همیشه

 

یه روز منم - اسیر خاک تبعید

یه روز تویی - اونور خوابِ خورشید

 

تو چشم من تویی که آسمونی

تو خواب من تویی که مهربونی

 

تویی که واژه واژه دلنشینی

هنوز عزیز، هنوز عزیزترینی

 

هنوز به یاد تو، به یاد خونه

گل می­کنن شعرای عاشقونه

 

هنوز بیاد تو بهار، بهاره

هنوز صدام عطر صداتو داره

 

فقط نذار شاعر شب بمیره

نذار صدام رنگ عزا بگیره

 

اگه می­سوزه شب شاعرانه

فقط نذار بمیره این ترانه

* اهورا ایمان

آهنگساز: زنده­یاد بابک بیات

تنظیم: بامداد بیات

خواننده: حمید حامی

 

پنجره­ها

صبح که میشه پنجره بی­تاب میشه

شبنمه که تشنه آفتاب میشه

پنجره­ها قد می­کش تا خورشید

آینه بازی می­کنن با خورشید

چشماتو واکن تا دلت وا بشه

چشمه شه و راهی دریا بشه

چشماتو واکن که غمت بمیره

شادی بیاد سراغتو بگیره

صبح اونه که نگاتو روشن کنی

خورشید و مثل پیرهنت تن کنی

صبح چیزی نیست جز یه شروع تازه

با هر سپیده یه طلوع تازه

* ناصر فیض

 

نیایش

واسه تو ترانه گفتن ریختن آب توی چشمه­س اگه هیچکی­ام نباشه تویی که میگی تو دنیا به خودت قسم که خورشید اگه تو نخوای بسوزه گلای لاله می­خشکن تو اگه تو اشک ابرا

به خودت قسم که سخته میوه دادن به درخته راز دل پیش تو فاشه کی نباشه و کی باشه یه چراغ نیمه جونه نمی­تونه، نمی­تونه زیر بارون بهاری غم عشقتو نکاری

تویی که فانوس خاموش دلو
با گل ترانه روشن می­کنی
خونۀ تاریک سینۀ منو
با همین بهانه روشن می­کنی

              * احسان برات­پور

 

نقره بارون پرنده

ماه و صحرا و ستاره، نقره بارون پرنده

اگه مهتابی نباشه پای چشمه کی می­خنده

اگه دست مهربون شاخه­های گل نباشه

بند کفشای نسیمو زیر بارون کی می­بنده

چه قدر کم داره چشمه اگه بارون نباشه

اگه پای چشمه این بیدای مجنون نباشه

بید مجنونم که باشه به چه دردی می­خوره

اگه یه پرنده رو شاخه­ها مهمون نباشه

یه نفس پرنده شو قناریارو پر بده

از بهاری که قراره برسه خبر بده

بگو از رفتن و موندن چه خبر

بگو از تو بگو از من چه خبر

              * بیژن ارژن

 

دعا (شعر نوجوان)

خدا هرچه را، هر کجا آفر ید

برای شما بچه­ها آفرید

زمین را که این قدر پهناور است

خدا زیر پای شما آفرید

که همبازی شاپرک­ها شوید

برای شما دست و پا آفرید

شما تشنه بودید، باران گرفت

به دنبال باران، غذا آفرید

اگر عطسه کردید و تب داشتید

ز بوی گیاهان، شفا آفرید

چراغی به زیبایی ماهتاب

برای شب بچه­ها آفرید

همه روزهای شما قیمتی است

که خورشید را از طلا آفرید

تعجب ندارد بپرسیم اگر

که انسان چرا جنگ را آفرید؟

مگر تیله و بادبادک بد است؟

بشر، بمب و موشک چرا آفرید؟

بیاییم با هم بخواهیم از او

از اویی که بر لب، دعا آفرید:

نگهدار ما باش در فتنه­ای

که انسان ز روی خطا آفرید

              * افشین اعلاء

زندگی قشنگ (شعر کودک)

چن روزیه که هستن

مورچه­ها مهمون ما

لونه­هاشونو آوردن

گوشۀ ایوون ما

 

چه لونۀ قشنگی

چقد کوچیک، چه زیبا

مورچه­ها از راه میان

از اینجا و از اونجا

 

مرتب و منظم

خسته نمی­شن از کار

بارشونو می­برن

مورچه­های بی­آزار

 

اگر چه لونه­هاشون

خیلی کوچیک و تنگه

کنار هم که هستن

زندگی­شون قشنگه

              * ایرج قنبری

 

فصل دوستی (نوجوان)

یک خبر تازه رسید از نسیم

شانۀ هر شاخه پر از لانه شد

کوه پر از چهچهۀ چلچله

دشت پر از بوتۀ پروانه شد

 

باز زمین خنده زد و آسمان

رنگ پر و بال کبوتر گرفت

باز دل کوچک گنجشک­ها

آن طرف پنجره­ها پر گرفت

 

می­شود امروز از آغاز صبح

تازه شد و طعم هوا را چشید

از نفس باغچه، گل در حیاط

باز هم آواز خدا را شنید

 

می­شود از پنجرۀ باز دل

تا دل یک زنجره پرواز کرد

می­شود امروز دم باغچه

دوستی تازه­ای آغاز کرد

              * بیوک ملکی

گل سرخ

گل سرخ از زمستونا رسیدی

به زیر چتر بارونا رسیدی

مثل رؤیای سرخ یه شکفتن

تو خوابِ سبزِ گلدونا رسیدی

          ***

یه شب عطر تو پیچید توی خونه

بهش گفتم کنار من بمونه

ولی فردا به باغ قصه بردن

تورو پروانه­ها شونه به شونه...

          ***

گل سرخ، گم شدی، جای تو خالی

تو این گلدون خاموش سفالی

یه دست از اونور ابرا تورو برد

شدی شاهزادۀ قصری خیالی

          ***

یه شب اسم تورو تو ابرا خوندن

تورو رو مرکب طوفان کشوندن

مثل نیلوفرِ خونیِ خورشید

تورو رو تختِ دریاها نشوندن

* محمدسعید میرزائی

خواننده: حمیدرضا گلشن

آهنگساز: علیرضا افکاری